Over het ontstaan van de tekening

 

Ik geloof heel sterk dat de voorbereiding van een conferentie het thema van de conferentie trouw moet blijven en haar moet belichamen. Zo worden er tijdens deze voorbereiding veel bruggen gebouwd. Contacten leggen met mensen, die elk weer een ander facet van deze conferentie helpen belichamen. Zo dient de conferentie een doel vóór en hopelijk ook een doel na. In het verbinden van voor en na slaat de conferentie zelf ook een brug.

Het creëren van het concept en de uitvoering van de tekening was de eerste brug die gebouwd is als voorbereiding voor deze conferentie. Ik nam hiervoor met kunstenares Lydia Staemmler contact omdat ik haar waardeer omwille van de spontane authentieke manier waarop ze zich in het scheppen van haar werk beweegt. Elke kunstenaar die in de vorm uitdrukking geeft aan wat hij beleeft stelt zich kwetsbaar op en opent zijn geest voor wat in zichzelf, de ander of de gemeenschap beweegt. De vorm kan klankbord zijn of spiegel en hierdoor kanaliseert zij wat voorbij de woorden beweegt.

Lydia komt uit Dresden en op een of andere manier speelt dit voor mij ook een rol bij de keuze om haar te vragen. Dresden is tijdens de oorlog platgebombardeerd. Een enorm trauma trof de bevolking en de mensen die daar wonen hebben daarna hard moeten werken aan de opbouw en het herstel van hun identiteit. Door de laatste jaren van nabij het Duitse volk te leren kennen is de impact van een collectief trauma op het individuele leven van een mens zeer tastbaar geworden.

Oost-Duitsland is bovendien lang een buitenbeentje geweest en ik vind het dan ook zeer noemenswaardig dat Lydia in haar traject zich niet door culturele grenzen laat weerhouden om haar ontwikkeling volop te leven. Ze koos een vak dat haar doet reizen, zowel letterlijk als innerlijk. Ze liep stage in verschillende grote theaters in Europa en innerlijk doet ze vaak moeite om zich te verplaatsen in de wereld van anderen. Ze leert de taal van een land om de inwoners beter te begrijpen. Door de beelden die ze tijdens dit traject creëert slaat ze bruggen: bruggen tussen culturen, tussen innerlijk en uiterlijk, tussen verschillende lagen van bewustzijn en vooral tussen haar en de opdrachtgever.

Ik was in dit geval de opdrachtgever en ik stelde mij hierin heel kwetsbaar op. Ik had geen pasklaar concept van de tekening wel een heel sterk aanvoelen van wat ze moest belichamen. Alles moest dus starten bij een dialoog en een wederzijds vertrouwen. Het was voor haar geen gemakkelijk opdracht, want deels introduceerde ik haar tijdens deze uitwisseling in het brede spectrum van geestelijke kwetsbaarheid en vertelde haar over de belevenis van leegte en diepte die als thema's in toestanden van extreme geestelijke kwetsbaarheid opduiken.

De leegte omdat men zich eenzaam voelt en de aansluiting met de gemeenschap mist en de diepte omdat het gevoel van vallen en donkerte deel wordt van hen die even de oriëntatie op het leven kwijt zijn. Ik had deze thema's reeds in haar werk herkend toen zij mij de presentatie van haar eindwerk liet zien en ik het ook kon lezen. Daarom vertrouwde ik erop dat ze zowel feeling heeft met de grondslag van het thema van de conferentie als voeling met het lijden dat mensen doormaken als ze de weerbaarheid missen om met hun geestelijke kwetsbaarheid te dealen. Wat het beeld van kloof en bruggen bouwen evoceert.

Het proces van afstemming kostte tijd maar vooral veel inleving en diep peilen naar. Ik vertelde haar ook over de diversiteit in hoe zich verhouden naar geestelijke kwetsbaarheid en hoe elke houding invloed heeft op het wel of niet ontstaan van bruggen of op het dichten van de kloof.

Ik besprak met haar hoe belangrijk de vraag is: hoe verhouden hulpverlener en hulpbehoevende zich tot elkaar. In hoeverre bepaalt het besef van de omkeerbaarheid van deze posities de kwaliteit van de brug die wordt gebouwd?.

De tekening ontstond naarmate wij elkaar begrepen, en tot een consensus kwamen in het belichamen van het thema dat eenmaal onder de loep genomen, zich veelzijdig verdicht. De eerste brug die geslagen is en die uitnodigt om er nog veel te bouwen. Voor, na en vooral ook tijdens de conferentie.

Je kan de tekening bekijken en bevoelen, zelf van positie in de tekening veranderen en het veranderen van perspectief ervaren als je je positie wijzigt.

De tekening wil in de geest van de conferentie reeds een uitnodiging zijn om niet eenduidig naar geestelijke kwetsbaarheid te kijken en er zeker niet eenduidig over te spreken. Voorop staat de dialoog die in deze tijd een ongelooflijk belangrijke waarde is. In deze zin heeft de tekening een universele grondslag.

Hoe kan ik de ander die een volledig ander standpunt vertegenwoordigt in zijn waarde laten en tot mij laten spreken. Wat niet hetzelfde is als mijn waarde plakken op wat de ander met mij deelt.

Diversiteit leven en beleven betekent wel echt niets en niemand uitsluiten, wat niet wegneemt dat het anders zijn van de ander of van een cultuur mij vreemd kan overkomen in de zin van ongekend. En zolang de mens leeft ervaart hij ongekend als bedreigend en beangstigend. Deze natuurlijke neiging ten aanzien van het ongekende, vreemde kan zich vertalen in terughoudendheid, oordeel, ontkenning, gevecht, angst of een eerlijk onderzoek naar wat je zelf nodig hebt of kunt aanspreken om het ongekende veilig te betreden. Voor dit laatste is soms ondersteuning, inzicht en kennis maar vooral ervaring nodig. Dit alles om niet in een gat te vallen en overweldigd te worden door wat men niet kent of onvoldoende heeft verkend.

Ik stel, uit dank en erkentelijkheid voor haar milde en geduldige medewerking aan de conferentie, graag aan u voor:

Lydia Staemmler

lydia010

schilderes, decorontwerpster, getraind in de animatie met kinderen rond het ervaren van kunst en cultuur, ontwerpster van eigen creaties en wonderbaarlijke beelden die de kijker meenemen in een beleving van ongekende werelden die in relatie tot zichzelf beleefd omkadering kunnen bieden voor wat beweegt voorbij de woorden.

 

Aan u om haar beter te leren kennen via de informatie die u hieronder aantreft:

In haar werk waarin ze kinderen met scheppen vertrouwd maakt biedt ze volgende activiteiten aan:

 

Kinderkunstlokaal: kunst voor en met het kind

lydia020

 

De kledingkast van mijn grootmoeder

De kinderen horen het verhaal van mijn grootmoeder die vertelde hoe ze hemdjes maakte van ongebruikte stoffen herenzakdoeken. Het was oorlog en er was schaarste aan alle mogelijke goederen. Daardoor moest ze improviseren met wat ze had. Ik breng kledingstukken mee die nu niemand meer draagt omdat ze ouderwets, gescheurd of verbleekt zijn. De kinderen veranderen een kledingstuk in iets, dat ze nu nodig zouden kunnen hebben, zoals een dier of speelgoed. Ze geven vorm aan hun eigen onderzoek naar kleding en stof.

 

Het recyclingmuseum

lydia030

We gaan een recyclingmuseum openen! De kunstwerken zijn gemaakt van oude, afgedankte spullen. Ja, afval. Maar wanneer is iets afval? Is alles wat stuk is of niet meer te gebruiken ook meteen waardeloos? Of kun je van het oude materiaal misschien nieuwe dingen maken? Kan een oude schoen een auto worden of een blouse een knuffel?

De kinderen gaan gescheurde kleding, oude matrassen of kapotte schoenen onderzoeken, uit elkaar halen en met naald, touw, lijm en nietmachine opnieuw verbinden tot hun eigen creatie. Aan het eind richten ze uiteraard zelf het museum in.

De leerlingen denken na over het concept afval en de mogelijkheden die het biedt. Ze werken zelfstandig aan de probleemstelling hoe je van oude meuk iets leuks kunt maken. Samen met de hele groep bedenken ze hoe ze de winkel willen inrichten om hun creaties tentoon te stellen.

 

Haar eindpresentatie.

Hieronder vind u een link naar de eindpresentatie voor haar diploma dat Lydia samen met een collega heeft opgezet. Met als titel: ' Waiting for the Barbarians' van de schrijver J.M.Coetzee. Het verhaal vertelt de geschiedenis van een man die in contact komt met een andere cultuur en wat dit veroorzaakt in de samenleving waarvan hij deel uitmaakt. Het thema raakt aan de intentie om bruggen te slaan en de weerstand hiertegen, die door cultuur en gewoonten bepaald wordt. J.M. Coetzee, die de Nobelprijs voor literatuur ontving verwerkt in veel van zijn boeken het thema van de eenling die zich in een groep staande moet houden.

 

De presentatie begint met deze tekst:

 

'Kultuur en beschaving in de breedste etnologische zin, omsluit weten, geloof, kunst , moraal, wetten, zeden, en alle overige vaardigheden en gewoonten, welke de mens als lid van een gemeenschap zich toegeëigend heeft.'

 

Hieronder vindt u een samenvatting van het verhaal:

 

'Het boek gaat over een kantonrechter van een naamloos stadje, hij is de hoofdpersoon en de verteller van het verhaal. Hij leeft een rustig leven totdat een politie-inspecteur. De hoofdinspecteur begint een expeditie tot buiten de grenzen van de het rijk. Hij pakt een groepje “barbaren” op die hij ondervraag en martelt. Na een korte periode worden de barbaren weer uit het dorp gezet, met uitzondering van 1 meisje. De kantonrechter(want niemand in het boek heeft een naam) neemt dit meisje in zijn huis en verzorgt haar.

Maar na een verloop van tijd wil hij het meisje terugbrengen naar haar stam en begint met een gevaarlijke reis over zoutvlakten en woestijn. Na een lange en uitputtende reis brengt hij het meisje naar de barbaren en gaat dan zo snel mogelijk weer terug naar zijn stad.

Eenmaal daar aangekomen ontdekt hij dat een groot leger elk moment een veldtocht tegen de barbaren wil beginnen. Hij wordt opgepakt omdat de politie-inspecteur denkt dat hij de barbaren heeft gewaarschuwd en hij wordt voor een aantal maanden in een gevangenis gegooid. Als hij vrijkomt ontdekt hij dat de veldtocht tegen de barbaren gefaald is. De overgebleven soldaten plunderen de stad, in afwachting op een aanval van de barbaren die nooit komt. Nadat de laatste soldaten ook gevlucht zijn neemt hij weer de leiding over op de stad en wordt alles weer als voorheen.'

 

Hierbij vind u een link naar een korte inleiding op haar presentatie.

https://vimeo.com/26364621

 

 

Verder contact met haar op haar site: www.lydiastaemmler.de

 

Kraanvogelsinschemer

 

 

VZW Het Levenssnoer - 0827.605.582 - sedert 7-7-2010

Triodosbank: BE19523080387312

Beho 108 - 6672 Beho - Belgie -

info@hetlevenssnoer.be - 080-517087

Crossing the abyss
building bridges - de brug over de kloof

perspectief voor geestelijke kwetsbaarheid

 

het ontstaan van de tekening

CrossingtheAbyssLydiavoorwebsite1600
Kraansinschemer3

VZW Het Levenssnoer

connecting with the chain of life will change your life

verdere thema's
die dieper ingaan
op het waarom van deze conferentie

 

het grondthema van de conferentie:

Perspectief voor
geestelijke kwetsbaarheid

 

Muzikale omlijsting

 

Bruggen bouwen

 

Kunstzinnige omlijsting

 

Geestelijke kwetsbaarheid

 

in de loop van de komende weken verschijnen
er telkens meerdere thema's

 

wilt u op de hoogte blijven
van deze veranderingen
meldt u zich dan aan
voor een update
die dan automatisch
naar u verzonden wordt

klik hier voor update