CrossingtheAbyssLydiavoorwebsite1600
Kraansinschemer3

VZW Het Levenssnoer

connecting with the chain of life will change your life

The journey

Geestelijke crisis als deel van een groeiproces

 

Een conferentie die het thema van Crossing the Abyss I verder uitwerkt
met de focus om de crisis niet enkel te zien als symptoom maar ook als deel van een groeiproces.

Crossing the Abyss I opende een deur voor een bredere kijk op geestelijke kwetsbaarheid. Er werden bruggen gebouwd tussen verschillende invalshoeken om naar geestelijke kwetsbaarheid te kijken. Ze benaderen vanuit een algemeen menselijk perspectief, veronderstelt aandacht en ruimte voor meer invalshoeken die samen aanvullend kunnen zijn om de mens in zijn geheel te benaderen. We worden in deze tijd uitgedaagd om alle dimensies van ons bestaan te omarmen.

En wellicht ook al de dimensies van deze kwetsbaarheid.

Alhoewel op de dag van de conferentie maar enkele van de vele invalshoeken gespiegeld werden is het duidelijk dat het juist de raakpunten tussen de verschillen zijn die perspectief geven.

Wat zeker door de film Crazywise en de raakpunten duidelijk werd is het gegeven dat herstel van een crisis en heropbouw van de bouwstenen die door elkaar liggen een proces is en niet te herleiden is tot enkel symptomen. In de visie van inheemse volkeren blijkt trouwens dat ze het hele leven als een proces leven waarin crisis, als deel van dit proces, dan ook zijn plek en betekenis krijgt. Het leven wordt geleefd als een aaneenschakeling van inwijdingen die elk op zich ondersteuning en begeleiding van de hele gemeenschap vragen maar zeker van de sjamaan die de intensiteit van deze inwijdingen heeft doorleeft. Ook crisis kan, indien goed begeleid, als inwijding worden geleefd.

Aan een crisis kan men niet voorbijgaan zonder heel het leven van iemand in ogenschouw te nemen.

Kijkend vanuit een raakpunt met onze cultuur kunnen wij het leven zien als het aaneenrijgen van levensfasen die we doorlopen om sterker in het leven te staan. Elke levensfase wijdt ons in in een ander facet van ons leven zodat we groeiend en lerend steeds breder naar onszelf en de anderen leren kijken. Maar het maken van overgangen, die levensnoodzakelijk zijn om aan geestkracht te winnen, verliest steeds meer zijn betekenis waardoor de mens als individu meer alleen komt te staan. En de rituelen die erbij horen hebben al lang de betekenis niet meer die aansluit bij de essentie van de fase die we leven. Dit tast weerbaarheid aan en de kracht om te dealen met wat je overkomt. Elke inwijding kan men immers als een fase leven waarin nieuwe kracht wordt aangeboord om de volgende te leven.

Deze conferentie raakt ook aan de herkenning dat oude, mondeling overgedragen kennis de huidige kennis kan aanvullen en verbreden. Academische kennis hoeft mondeling overgedragen kennis niet uit te sluiten om zelf au sérieux genomen te worden.
De oude kennis wint aan diepgang als ze door de bevindingen van de moderne wetenschap wordt doorlicht.

Kijkend vanuit dit raakpunt stellen we vast dat als bepaalde overgangen in het leven moeizaam verlopen en thema's zich aankondigen waarbij met onvoldoende weerbaarheid kan worden gedeald, dat de kans op het uitbreken van een crisis dan veel groter is en soms zelfs onvermijdelijk wordt om verdere ontwikkeling mogelijk te maken.

Het goed verzorgen van de overgangen, die noodzakelijk zijn om volwassen en weerbaar te worden, maakt onlosmakelijk deel uit van het leven als een proces leven.

Een proces dat zich ook als een weg profileert dat men zelf maar niet alleen aflegt. De mens kan niets alleen, maar kan zelf wel de beweging naar zichzelf en de ander bewust leren maken, wat iets heel anders is dan patronen leven die hem dicteren. Een bewuste beweging naar jezelf is tevens ook een beweging naar de ander, naar de mensheid. De brug die ik voor mezelf maak is ook de brug waarop ik de ander ontmoet. Een beweging die een bereidheid vraagt om het eigen standpunt te bevragen en te openen. Om oude inzichten in te ruilen voor nieuwe en verandering als een stimulans tot groei te ervaren. Een beweging die aanzet de weg te bewandelen die mijn horizon verbreedt.

Een weg van binnen naar buiten en van buiten naar binnen. En zelfs van boven naar onder en van onder naar boven. Dit laatste spiegelen vooral de inheemse volkeren ons.

Als we de mens vanuit een geheel beschouwen dan kunnen we niet voorbijgaan aan zijn grote nood om betekenis te verlenen aan wat hij ervaart. Deze nood gaf in de loop der tijd ontstaan aan heel verscheidene visies op de zin van het leven. Deze zin werd vanuit verschillende vakgebieden belicht, en de interpretaties over de zin van het leven zijn zo verscheiden als de mens zelf.

Hoe is het dan mogelijk dat in tijden van grote nood juist dan vaak het geven van betekenis aan, niet kan worden ingevuld of tegemoet gekomen? Ondanks alles wat al is geduid, geschreven en belijdt?

Wat, wanneer wanhoop, leegte en niet meer weten, de zin van het leven aantast waardoor een mens wankelt en de grond onder de voeten verliest?

Wat maakt de afgrond zo aantrekkelijk als niet langer de betekenis van wat men doormaakt in het zicht blijft en alle eerdere interpretaties niet in staat zijn deze betekenis in te vullen?

Het leven als een proces leven, leert ons dat geest ook bedding behoeft.

De levende ervaring van wat er gebeurt, als grote uitdagingen, als dealen met verlies, ziekte, scheiding enz doen ons zoeken naar betekenis om niet gevangen te blijven in de vraag waarom overkomt het mij.

Een psychologische crisis gooit de mens in een leegte, grijpt grondig in het leven in, doet twijfelen aan wat ervoor lag en vooral ook aan wat komt.

In een dergelijke context is het niet evident om crisis te zien als een beweging die wordt ingezet.

Het woord crisis, dat een Griekse stam heeft betekent scheiden, onderscheiden. Het geeft aan dat er een onderbreking van een eerdere ingezette beweging plaatsvindt en dat de nood aan een nieuwe beweging zich opdringt. En dat zich daarvoor een scheiding moet voltrekken of dat men dient te onderscheiden.

Maar wat komt in het zicht als het uitbreken van een crisis zelf als betekenisvol kan worden ervaren of als een begin van een zoektocht waarin betekenis kan gegeven worden aan.

In momenten van zeer grote geestelijke kwetsbaarheid is het moeilijk om middenin de crisis die zich aandient de beweging die wordt ingezet zonder begeleiding te leven en te doorstaan en een nieuwe beweging alleen in te zetten. Het niet alleen kunnen doen betekent niet dat men het zelf niet kan doen. Het samen met iemand kijken naar wat er gebeurt zonder de eigenwaarde te moeten opgeven kan de brug zijn die men overgaat om het zelf te leren doen.

In oude culturen krijgt een moment van crisis de betekenis van een inwijding. Men beweegt dan in een andere bewustzijnstoestand dan waar men dagelijks in beweegt. De realiteit wordt anders ervaren, de stabiliteit om de realiteit aan te kunnen valt weg en het evenwicht dat men doorgaans ervaart wordt niet meer gevoeld. Een inwijding hoeft men nooit alleen te leven. De stam en de sjamaan sluiten zich om de degene die lijdt en uit evenwicht is. Het overleven van de crisis hangt niet enkel van de eigen draagkracht af, maar zeker ook van een gezamenlijke afstemming op wat nodig is voor herstel.

Meestal leidt de sjamaan, die ervaring heeft met het doorleven van crisis, de rituelen die een moment van inwijding begeleiden en ondersteunen.

Als we dit vertalen naar onze huidige samenleving en de vertaalslag zoeken voor hoe anders met crisis omgaan dan kunnen zich interessante voedende verbanden tonen.

Welke perspectieven openen zich als een moment van crisis als een proces wordt gezien waarin lagen van bewustzijn worden aangesproken die we doorgaans niet aanspreken? Een proces waarin niet eerder aangesproken potentieel wordt aangeboord om vanuit eigen kracht recht te komen en met meer zelfkracht de richting van het leven te bepalen? Waarbij de oude bouwstenen van de eigen identiteit, die tijdens de crisis door elkaar komen te liggen zich rond een kern ordenen om gestalte te geven aan een nieuwe identiteit. Aanpassen aan verwachtingen van anderen kan dan beetje bij beetje plaats maken voor leven vanuit de eigen mogelijkheden.

ropebridge1

Dit brengt ons met de nodige vertaalslag bij de vraag:

Op welke wijze kan therapie en andere vormen van begeleiding de draagkracht van de mens in geestelijke nood helpen vergroten? In welke vorm kan de draagkracht van de gemeenschap, familie en vrienden zich vertalen? Wat geeft ankerpunten om het proces met vertrouwen in de eigen mogelijkheden te doorstaan en te leven? Welke houding dient de begeleider aan te nemen om de zelfkracht van degene die hij begeleidt niet aan te tasten maar juist te verstevigen?

En welke zijn bij dit gezamenlijk traject de mogelijkheden en valkuilen?

Vanuit meerdere invalshoeken naar het proces te kijken, dat door een crisis op gang komt, kunnen we tot deze grondvraag komen:

Welke betekenis kan gegeven worden aan het proces dat door een crisis wordt ingeleid? In welke mate kan ze een traject worden om jezelf beter te leren kennen, een andere richting aan je leven te geven en het eigen potentieel aan te spreken?

Crisis die als een brug naar jezelf zijn wordt geleefd is tevens de brug die je vanuit jezelf naar de ander brengt, die je als een ander dan jezelf kan ontmoeten. In een perspectief van samen op weg zijn en geven van betekenis aan kan draagkracht worden vergroot en verbondenheid worden ervaren. Crisis die zelf aanleiding en stimulans wordt om betekenis te geven aan wat je ervaart.

Huguette Beyens

 

 

 

Kraansinschemer4

VZW Het Levenssnoer - 0827.605.582 - sedert 7-7-2010

Triodosbank: BE19523080387312

Beho 108 - 6672 Beho - Belgie - info@hetlevenssnoer.be - 080-517087

Crossing the abyss 2
The Journey

geestelijke crisis - deel van een groeiproces

waarom deze conferentie